El mia rikolto

Per la formiĝo de la tropika ŝtormo Aletta antaŭ la marbordo de Meksikio, inaŭguriĝas la sezono 2006 de tropikaj fenomenoj. Fakte temas pri averto, kio signifas ke en la areo ekzistas la kondiĉoj por formiĝo de tropika ŝtormo ene de la venontaj 24 horoj. Je la 0200-a horo Pacifika Tempo (0900 GMT) la centro de la perturbo troviĝis ĉirkaŭ la latitudo 15.4 N kaj longitudo 101.0 Ŭ, proksimume je 205 km surokcidente de Acapulco [Akapulko} en Meksikio. Oni taksas centran minimuman premon je 1002 mb kaj maksimuman konstantan ventrapidon je 75 km/h. La ventoj rapidaj je tropika ŝtormo etendiĝas ĝis 95 km oriente de la centro. Rilate sian moviĝon, la perturbo restadas senmova sed oni atendas certan vagan movadon kiu tamen fariĝos klare norda aŭ nord-nordorienta malfrue ĉivespere. Tiu movo proksimigos la perturbon al la marbordo de Meksikio. Plena informo pri tiu ĉi kaj aliaj tropikaj perturboj troviĝas en la ttt-ejo de National Hurricane Center en Florido.
Kiel oni povas supozi la oficiala huragana sezono -komenciĝanta en junio kaj finiĝanta en novembro- ne ĝuste koincidas kun la reala, kiel oni povis konstati pasintjare, kiam ĝi pluiĝis ĝis la 6-a de januaro, kiam disiĝis la ŝtormo Zeta. Fakte la sezono 2005-a estis multsence nenormala, tiel pro ĝia daŭro kiel pro la forto de la huraganoj (ni memoru pri Katrina) kaj ankaŭ pro la alproksimiĝo de la perturbo Vince al la Iberia Duoninsulo kaj tiu de la tropika ŝtormo Delta al Kanarioj.
Ĉjare oni estu atenta al la formiĝo de tiaj perturboj en la Atlantika Oceano, kavankam la spertuloj opinias ke ne estas tre probable ke huragano aŭ tropika ŝtormo alproksimiĝu denove al Duoninsulo aŭ Kanarioj.

Hodiaŭ estis inaŭgurita la librofoiro de Santa Cruz, kio okazos ĝis la venonta 4-a de junio, kaj kiel farite el 1999 la Esperantista Societo de Tenerife partoprenas per sia bibliografia montro.
Multaj homoj surpriziĝas kiam aŭskultas ke Esperanto estas parolata kaj eĉ pli kiam oni klarigas ke ĝi havas literaturon; estas pro tio ke ni profitas la fakton ke oni tre ĝentile oferas spacon en tiu evento por montri per faktoj la realon de Esperanto: minoritata sed vivanta lingvo.
En nia stando ni montras selektaĵon de libroj el nia biblioteko konsistanta plejparte el esperantigitaj konataj verkoj de la hispana kaj universala literaturo. Inter la montrataj verkoj troviĝas Kiĥoto; Kun sopira Koro, de Bécker; la Cigana Romancaro de Lorca; La Arbo de la Sciado, de Pío Baroja; Tirano Banderas, de Valle-Inclán; selektaĵo de poemoj de Miguel Hernández; Cent jaroj da Soleco de Gabriel García Márquez, ktp. Pri universala literaturo, la vizitantoj trovas ekzemplerojn de Hamlet, Dekamerono kaj La Dia Komedio kaj pli aktualaj verkoj kiel Taglibro de Ana Frank aŭ La Kunularo de 'l Ringo, inter aliaj. Ni montras ankaŭ ekzemplerojn de infana kaj junulara literaturo, kiel komiksojn de Tin-tin kaj Asteriks. Por kompletigi la montradon ni alportis certajn originalajn verkojn kaj kelkajn ekzotikaĵojn, kiel utilegan kaj praktikan vortaron Esperanto-Svahila. Inter la originalaĵoj ni alportis krome scienc-disvastigajn librojn kiel La Kosmo kaj Ni, astronomia disvastiga verko de la du esperantistaj astrofizikistoj David Galadí enríquez kaj Amri Wandel. Kaj, kompreneble por montri ke temas pri aktuala lingvo, ni alportis kelkajn ekzemplerojn de semajnaj kaj monataj revuoj kiel Heroldo, Esperanto kaj Monato, la jarlibro de Pasporta Servo, bultenoj kun turisma informado pri la kvar insuloj de la provinco Tenerife, turisma vidbendo pri Dunkirko (donaco de la familio Renard kiun mi ricevis dum neforgesebla semajnfino ĉe ili pasintan septembron), la dublita filmo Mefisto kaj la fama kurso Mazi en Gondolando. Tiujn vidbendojn ni montras per videoaparato kaj televidilo.
La vizitantoj, krom ĝuado de la agrabla parolado kaj afableco de la deĵorantoj, ricevos, se dezirite, broŝurojn kun informado pri esperanto, gramatika rezumo, ttt-adresoj kaj eroj de prozo kaj poezio el la hispana literaturo. Krome tiuj vere interesiĝintaj ricevos kd-on kun la kurso de Brazilo (tiel por Vindozo kiel por Linukso) kaj aliaj pliaj aferoj kiel muzaĵoj, retaj ligoj ktp.

Jen la implicita reklamo en la atribuo de la Premio Princo de Asturio al la internacia kunagado, al la fondaĵo de la milionulo el Redmond, helpata de bildoj kiel ĉi tiu tie ĉi montrata. Sendube la bildo estas tre ĉarma, kvankam por mia gusto iel trivita: mi ne scias ĉu temas pri mi, kiu vivas antaŭenige al (aŭ rekte flanke de) mia tempo, aŭ pri tiuj homoj, kiuj vivas prokraste al tiu ilia, sed mi pensis ke la ideo pri "karitato" (la aljuĝantoj de la premio uzas eksplicite tiun terminon) jam restis anstataŭigita de tiu alia pri kunlaborado kaj vera helpado, kiu temas ne pri donaco al malfortulo de via groŝ-mono (ĉar dek mil milionoj da dolaroj devas signifi ĝuste tion, por la plej riĉa homo en la mondo -sen konsideri la eblecon ĉu la fondaĵo akceptas donacojn) por aperi en bela foto kaj gajni ĉies laŭdojn -pliboniĝante vian publikan bildon kaj, krome, tiun de la produkto kiun vi vendas-, sed pri ofero al tiu de rimedoj, edukado kaj aŭtonomio por sia propra memstarado kaj posta evoluado. La figuro de la riĉa vilaĝano, feŭda sinjoro kiu estas titolita prefera ido de la vilaĝo pro tio ke li "donacas" po unu porkon al ĉiu el siaj dungitoj kaj najbaroj por la Kristnaska festo, estas bildo jam tre ripetita.
Kion oni nek komentas nek konsideras, estas la fakto ke la entrepreno de tiu sinjoro riĉiĝis kauze de sia monopola politiko, kiu atencas eĉ kontraŭ la leĝoj de la libera merkato; ke ĝi alvenis al tiu pozicio aplikante eĉ neleĝajn kaj neetikajn metodojn, kiel la ŝtelo de fontkodo al Apple -kaj sekva pretendo esti la inventinto de la famaj "fenestroj"; ke ĝi apogas politikojn favorajn al la patentebleco de la programaro kiu faras bonon nur al tiu entrepreno, damaĝe al malgrandaj softvaraj entreprenoj kaj privataj programistoj, kaj al la libera interŝanĝado de ideoj kaj sekve al la progreso en areo tiom dinamika kiel tiu de la informteknologioj.
En la informadika mondo ekzistas vera internacia kunlaborado, reprezentata de la komunumo de la Libera Programaro. Jen komunumo de uzantoj kaj disvolvigantoj disigita laŭ la tuta mondo, enhavanta programistojn, tradukistojn kaj verkistojn de program-dokumentaro kaj uzantojn oferantajn teknikan helpadon al aliaj uzantoj pere de infrastrukturo per la Reto. Homoj de ĉiuj koloroj, lingvoj kaj kulturoj, kune laborantaj por produkti kvalitan programaron, konsistigas unu el la plej ambiciaj kaj fruktodonaj projektoj en la historio de la Homaro. Tia programaro, libere elŝutebla, kopiebla, redisdonebla kaj plibonigebla, kaj plejparte tute senpaga, utilas por ne enrubigi malnovajn maŝinojn -inkluzive de 486 kaj eĉ 386- kiuj neniam funkcios per rimedvoranto kiel Windows XP -kaj tute nepenseble per VISTA-, utiligante ilin en la triamondaj landoj, kie tiuj oldaj maŝinoj funkcias en lernejoj kaj sociaj publikaj institucioj per operaciumoj kiel GNU/Linux -kiu konsumas la ĝustajn rimedojn-. Tio alproksimigas la informteknologion al homoj kiuj, rajtante al ties ĝuado, siaj monrimedoj ne kapablas havigi al si multekostajn aparatojn kaj uzpermesojn.
Malgraŭ ekzisto de entreprenoj kiuj gajnas monon per la libera programaro kaj programistoj de libera softvaro kiuj enspezas monon kontraŭ sia laboro -afero kiun mi ne kritikas, sed tute male- multaj el la membroj de la komunumo oferas sian laboron sen atendi monan rekompencon. Ili tion faran pro la plaĉo realigi bone faritan kaj rekonatan laboron (ĉar la komunumo ja estas vera meritokratio kie por elstari, oni devas esti vere bona en sia laboro).
La libera programaro ne sin vendas al entreprenaj aŭ registaraj interesoj, ĉar kvankam registaroj kaj entreprenoj uzu kaj laboru por ĝi, ĝi ĉiam estos libera, laŭ jura difino, do por ĉiam restos je la servo de la civitanaro, sed de la civitanaro de la tuta planedo, sen distingoj.
Kaj por fini, mi memorigu ke ekster la informadiko, ekzistas multaj homoj, ĉefe junaj, kunlaboremuloj kiuj oferas siajn libertempon kaj ferion al projektoj, propralande aŭ en la tria mondo, oferante sian laboron kaj sciojn por plibonigi la vivojn de aliaj -kelkfoje eĉ je risko de siaj vivoj- nur kontraŭ la plaĉo de bone farita laboro.
Ĉu neniu el tiuj homoj meritus tiun premion pli ol s-ro Gates?
Kaj laste, mi aldonu ke vokas mian atenton la nomoj de kelkaj el la konkurantoj al tiu premio: kune kun laŭdeblaj organizo kiel la Monda Banko de la Virino (kvankam mi rifuzas la ekskluzivan karakteron de tia organizaĵo) kaj personoj kiel Carla del Ponte aŭ Carol Belamy, troviĝas aliaj kiel tiuj de Alan Greenspan kaj de la prezidanto de la Monda Banko James Wolfensohn. Do por mi ne estus strange vidi en tiu listo tiun de Rodrigo Rato. Tio diras multe pri la kvalito de tiu premio.